بر سرمای درون

همه

          لرزش دست و دلم

                                  از آن بود

  که عشق پناهی گردد 

پروازی نه

                 گریزگاهی گردد

آی عشق آی عشق

چهره ی آبیت پیدا نیست.

و خنکای مرهمی

                       بر شعله ی زخمی

نه شور شعله

بر سرمای درون

آی عشق آی عشق...

چهره ی سرخت پیدا نیست

غبار تیره ی تسکینی بر حضور وهن

و رنج رهایی

                       بر گریز حضور

سیاهی

               بر آرامش آبی

و سبزه ی برگچه

                          بر ارغوان

آی عشق آی عشق  

رنگ آشنایت پیدا نیست...                        

                               آی عشق...

                                                                   احمدشاملو                        

/ 3 نظر / 16 بازدید
بهروز

جوهره آفرینش مفرد است،و این جوهره عشق نام دارد. عشق نیرویی است که ما را بار دیگر به یکدیگر می پیوندد تا تجربه ای را که در زندگی های متعدد و در مکان های متعدد جهان پراکنده شده است،باردیگر متراکم کند. عشق یگانه پل میان جهان نامرئی و جهان مرئی است که همه آدمیان آن را می شناسند. یگانه زبان موثر برای ترجمه درس هایی است که کیهان هر روز به آدمیان می آموزد. پائولو کوئلیو

بهروز

مرسی از این شعر زیبا که بعد مدت ها رنگ تکرار و عادت رو از وبلاگمون پاک کرد.[گل]

عضو اسبق برینا

سلام در مورد شعر حرفی نمی زنم چون منتقد شعرهای شاملو نیستم ولی پنجره زیباست اگر بگذارند چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند من از اظهار نظرهای دلم فهمیدم عشق هم صاحب فتواست اگر بگذارند از مطالب جلسه ها بیشتر مطلب بذارید لطفا ممنووووووووووون